Klasa szósta: Rozdział 7 Quidditch

Rozdział siódmy i jest quuuuudidtch

-Jest kilka rzeczy których nienawidzę – wycedził James przez zaciśnięte zęby.

Stał obok Syriusza, pod boiskiem quidditcha ze złością patrząc na latających na miotłach uczniów. Ze względy na kontuzję nogi bramkarz musiał odejść z drużyny Gryffindoru. Była połowa września, więc do pierwszego meczu było jeszcze trochę czasu, ale ponieważ James, będący kapitanem drużyny nie zniósł by przegranej, chciał jak najszybciej zacząć treningi.

W tym roku chętnych do dostania się do drużyny było wielu. Drużyna, pod przewodnictwem Jamesa, była naprawdę dobra, a w dodatku miała w sobie pewną klasę. Jej członkowie byli powszechnie lubiani. Między sobą bardzo się lubili, szczególne że wszyscy byli prawie w tym samym wieku, więc treningi były przyjemne i panowała na nich miła atmosfera.

Pod boiskiem stał tłum chętnych, przekrzykujących się nawzajem i kłócących się uczniów. Minęło zaledwie pół godziny, a James już stał zaciskając pięści i trzęsąc się ze złości. Na miotłach, uniesionych w powietrzu, siedziało kilkunastu uczniów, głównie w drugiej klasy i wkładali sporo wysiłku w to, żeby z niej nie spaść. Prawie wszyscy z nich chwiali się na nich niebezpiecznie, albo łapali się mioteł kolegów, żeby utrzymać równowagę.

-Na przykład tłuściutkich dzieciaczków zabierający nasz cenny czas, mimo że nawet nie potrafią latać na miotłach? – podsunął Syriusz.

-Po co oni tu w ogóle przyleźli? – krzyknął James. – Wynocha! – wrzasnął w ich stronę.

Wyraz jego twarzy sprawił, że młodsi uczniowie nie chcieli się przeciwstawiać.

-Może wyrzucimy stąd tych maluchów i sprawdzimy tylko tych od czwartej klasy wzwyż? – zaproponował Black.

James pokręcił głową.

-Mnie przyjęli w drugiej klasie – powiedział.

-Ale tu chodzi o bramkarza, a nie o szukającego. Bramkarz musi być dość duży.

James ominął stojących na przedzie kolejni uczniów i zaczął rozglądać się po tłumie, aż w końcu podszedł do grupki czwartoklasistów.

-Potraficie latać na miotle? – zapytał.

Potwierdzili.

-Więc pokażcie co potraficie – wskazał dłonią w stronę boiska.

Uradowana grupka wsiadła na miotły i wzniosła się w powietrze.

-Ja bym się nadawał – powiedział chłopak, który podbiegł do Jamesa. – Latam na miotle od dziecka, a w dodatku mój ojciec był kiedyś obrońcą w szkolnej drużynie – wypiął dumnie pierś.

James zmierzył go wzrokiem.

-Nie, chyba się nie nadajesz – powiedział okrutnie, po czym oddalił się od tłumu, wpatrując się w czwartoklasistów. – Nie jest źle – oznajmił Syriuszowi, już trochę opanowany.

Syriusz pokiwał głową.

James wsiadł na miotłę i podleciał, do krążących wokół boiska chłopaków.

-Ty i ty – powiedział, wskazując na dwóch uczniów. – Zejdźcie. A wy – tu zwrócił się do pozostałej czwórki. – Niech każdy po kolei zajmie miejsce przy słupkach i broni ich od kafla, którego będziemy próbowali wam wrzucić.

Reszta drużyny zaczęła podawać sobie kafla i rzucać go do obręczy, sprawdzając chłopaków. Pierwszym dwom szło całkiem dobrze, ale trzeci rzucając się w stronę piłki, zsunął się z miotły i zawisł na obręczy. James uderzył się dłonią w czoło, odwracając wzrok od walczącego o życie czwartoklasisty.

-Ej, James – zaczęła Polly Junks, ścigająca. – Właściwie to zawsze chciałam być bramkarzem. Wydaje mi się że będę lepszym bramkarzem niż ścigającą.

James popatrzył na nią zdziwiony, ale po chwili dotarło do niego, że dziewczyna mówi poważnie i zaczął tak dokładnie jej się przypatrywać, że dziewczyna zarumieniła się.

-Jesteś całkiem wysoka, szczupła i zwinna… Może spróbujesz? – zapytał.

-Jasne.

Pięciu zawodników ustawiło się na boisku i każdy po kolei próbować przerzucić kafla przez obręcze. Polly okazała się bardzo dobra, obroniła wszystkie rzuty, szybko poruszając się. James wyglądał na bardzo zadowolonego.

-Niesamowite! Dziewczyno, masz talent! Wiesz, dziewczyny bardzo rzadko zostają bramkarzami, ale ty jesteś naprawdę dobra, więc muszę cię przyjąć! W dodatku, możesz robić słodkie oczka do męskich zawodników z przeciwnej drużyny i tak im zamącisz w głowie że nie trafią… - Blondwłosa dziewczyna trzepnęła go mocno w ramię.

-A co ze ścigającym? – zapytał Philip.

-Kumpel mojego brata mówił, że chciałby nim zostać – powiedziała Polly.

-Jest tu?

-Chyba tak – pobiegła do tumu, szukając znajomego. W końcu wróciła, trzymając go za łokieć. Był to niewysoki chłopak z siódmej klasy, zarumieniony z emocji.

-Sprawdźmy cię – powiedział James.

Tobias okazał się dobry, więc został przyjęty do drużyny. Skompletowany skład, pożegnał rozżalony i rozgniewany tłum, posiedzieli chwilę w szatni, rozmawiając o quidditcha. W końcu wrócili do wieży Gryffindoru.