Crossover - Potterlock : rozdział I

Crossover : Potterlock

                Samolot wylądował a Sherlock z niego wysiadł i podszedł do Watsonów i Mycrofta.

- Jaki jest plan? – zapytał Sherlock.

- Nie tak szybko, braciszku – odpowiedział Mycroft. – To, że nie lecisz do Wschodniej Europy nie oznacza, że jesteś niewinny. Nadal jesteś mordercą. Proponuję, żebyś udał się na Baker Street.

- Możemy z nim pojechać i go popilnować – zaoferowała Mary.

- Dziękuję, Mary – powiedział Mycroft. – Jestem wam bardzo wdzięczny, za wszystko, co robicie dla mojego brata… No może z wyjątkiem postrzelenia go – dodał po namyśle. – W takim razie jedźcie na Baker Street, a ja i reszta rządu zajmiemy się Moriartym. Jak nie będziemy sobie radzili, to przyjadę na Baker Street.

*

Harry Potter siedział w swoim gabinecie w Ministerstwie Magii i przeglądał raporty sprzed dwóch lat.

W dniu 14 kwietnia bieżącego roku Aurorom z Ministerstwa Magii udało się wreszcie aresztować najniebezpieczniejszego człowieka naszych czasów - James’a Moriartiego, który sfałszował swoją śmierć,  pod zarzutem wielokrotnego zabójstwa czarodziejów i mugoli, a także kierowania organizacją przestępczą. Kilka dni później został on zesłany do Azkabanu. Moriarty jest czarodziejem półkrwi, który w wieku czternastu lat został wydalony ze Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie z powodu założenia organizacji przestępczej. Nie został on jednak usunięty ze świata czarodziejów i kontynuował naukę magii w rodzinnym domu. Uczęszczał wtedy do mugolskiej szkoły.

                Harry usłyszał nagle pukanie do drzwi.

- Proszę ! – krzyknął.

Do gabinetu wszedł Artur Weasley.

- Minister kazał mi tobie przekazać, że Moriarty uciekł z Azkabanu – powiedział. – Mugolski rząd już o tym wie.  Za pół godziny masz spotkanie z Mycroftem Holmesem w jego biurze, w celu ustalenia planu działania.

- Dziękuję za informację, Arturze.  Oczywiście wpadnę zaraz do Mycrofta – odpowiedział Harry. – Właśnie przeglądałem stare raporty i czytałem o sprawie Moriartiego…

Artur wyszedł z gabinetu, a Harry włożył raporty do szuflady, wziął z biurka swój telefon komórkowy i schował go sobie do kieszeni,  a do drugiej kieszeni wsadził swoją różdżkę, ubrał swoją zimową kurtkę i wybiegł z gabinetu.

*

Harry zapukał do drzwi gabinetu Mycrofta Holmesa. Anthea, jego asystentka otworzyła mu drzwi i zaprosiła go do środka. Mycroft Holmes siedział przy biurku i oglądał coś na swoim laptopie.

- Witam, panie Potter – powiedział łagodnym głosem do Harry’ego.

- Dzień dobry – odpowiedział Harry.

Mycroft przywołał go do siebie i pokazał mu to, co oglądał na laptopie. Był to filmik przedstawiający Moriartiego, który powtarzał w kółko jedno słowo, a mianowicie :

Tęskniliście?

- Ten filmik jest wyświetlany na każdym telewizorze  w całej Anglii – powiedział Holmes.

- Trzeba koniecznie coś z tym zrobić – odpowiedział Harry.

- Mój brat nam może pomóc – powiedział Mycroft. – Jest dobry w rozwiązywaniu zagadek zbrodni i w odnajdowaniu ludzi, a Jim Moriarty to jego Nemezis.

- Można mu zaufać w sprawie tak bardzo ważnej dla naszego narodu? – zapytał Harry.

- Oczywiście – powiedział Holmes. – Sherlock pomagał mi już w wielu delikatnych sprawach.

- On wie o świecie magii?

- Nie – odparł Mycroft. – Trzeba by było go w to wszystko wtajemniczyć. Jednak nie jest to typ człowieka, który uwierzy ci na słowo.

- Mogę nawet pokazać mu swoją miotłę wyścigową  - powiedział Harry. – Albo zaprowadzić go do Ministerstwa Magii … Najważniejsze jest to, żeby nam pomógł poradzić sobie z Moriartym i żebyśmy nie musieli w przypadku użycia zaklęcia usuwać mu pamięci, to jest bardzo niewygodne.

-  W takim razie czas działać – powiedział Mycroft wstając z krzesła i wychodząc z gabinetu. – Chodź Harry, mamy robotę do wykonania.

*

Mycroft i Harry weszli do mieszkania Sherlocka.  Młody Holmes grał na skrzypcach jakąś nieznaną Harry’emu melodię. Potter i starszy Holmes weszli po schodach na górę i wstąpili do salonu.

Sherlock patrzył przez okno i grał na skrzypcach, a Mary i John rozmawiali szeptem o nieoczekiwanym powrocie Moriartiego. Dopiero po chwili Watsonowie i młodszy z Holmesów zauważyli, że mają gości.

*

- A więc jest pan czarodziejem, panie Potter? – zapytał rozbawiony Sherlock.

Harry skinął głową.

- Czy mógłby mi pan dać namiary na pańskiego dilera? – zapytał detektyw drwiącym głosem.

- Nie jestem narkomanem – odparł spokojnie Harry – tylko czarodziejem, mogę to panu udowodnić.

- Naprawdę? – zapytał Sherlock . – Jak? Zamierza mi pan przepowiedzieć przyszłość?

- Nie – odparł Harry. – Jestem czarodziejem, a nie jasnowidzem. Nie posiadam tego daru, co mnie bardzo cieszy, bo moja nauczycielka wróżbiarstwa była okropna.

Potter wyciągnął z kieszeni różdżkę i wziął do ręki jabłko.

- Vingardium Leviosa – powiedział, a jabłko uniosło się w powietrze. Następnie transmutował je gruszkę. Potem teleportował się na drugi koniec pokoju, a na końcu wyciągnął zza pazuchy magiczną fotografię przedstawiającą jego i Ginny i pokazał ją Sherlockowi.

Młodszy z Holmesów był zmuszony uwierzyć Potterowi, pomimo że to, czego się właśnie dowiedział zaprzeczało jego sposobie rozumowania i patrzenia na świat.

- Skoro czarodzieje istnieją naprawdę, to smoki też istnieją? – zapytał detektyw.

- Tak – powiedział Harry. – Istnieją, ale ich hodowanie jest nielegalne.  

Nagle drzwi od pokoju się otworzyły i wszedł do niego ktoś jeszcze.

- Tęskniliście? – zapytał Jim Moriarty. 

- Lily