Rozdział 2 : Bunt skrzatów

Kolejny dzień i nowe opowiadanko :)

,,Nie ma bardziej szczerej miłości niż miłość do jedzenia."
                                                           -George Bernard Shaw
Rozdział 2 : Bunt skrzatów

Kiedy wysiedli z powozów i razem z tłumem szli ku Wielkiej Sali, Syriuszowi wpadło coś do głowy. Chwycił za nadgarstek Petera  i Jamesa i wszedł do najbliższej komnaty, zamykając za sobą drzwi.

-Mam pewien pomysł – powiedział podekscytowany Łapa.

-Mam nadzieję, ze jest dobry, bo strasznie burczy mi w brzuchu…- zajęczał James.

-No… mi też – dodał Peter.

-Musicie myśleć ciągle o jedzeniu?! – zirytował się Syriusz – Posłuchajcie…

Opowiedział o swoim pomyśle.

-No dobra, trochę skromny, ale możemy to zrobić – zgodził się podekscytowany James – Tylko szybko, póki na korytarzu jest dużo ludzi. Wyszli z klasy.

-Jakie to było zaklęcie? – zapytał Syriusz marszcząc czoło.

-Sonorus – powiedział James celując różdżką w swoje gardło.

Glizdogon zachichotał.

Wyszli na korytarz i staneli w mało widocznym miejscu.  James odkaszlnął.

-UWAGA UCZNIOWIE – zaczął mówić pogłośnionym przez zaklęcie głosem – MUSICIE WIEDZIEĆ, ŻE ZE WZDLĘDU NA BUNT SKRZATÓW DOMOWYCH PRACUJĄCYCH W KUCHNI UCZTĘ PRZENOSIMY NA DZIEDZINIEC SZKOLNY. JESTEM PREFECTEM, PROSZĘ WZIĄĆ MOJE SŁOWA NA POWAŻNIE!

Łapa i Glizdogon wybuchnęli śmiechem.

Uczniowie przystanęli nie wiedząc co zrobić. Łapa natychmiast zaczął kierować młodszych uczniów ku wyjściu.

-Za mną proszę! Szybko, bo skrzaty znają naprawdę dobre zaklęcie paraliżujące.

Zrobiło się straszne zamieszanie. Kilku nauczycieli zaczęło uspokajać tłum, aż w końcu wszyscy uczniowie znaleźli się w Wielkiej Sali.

Huncwoci wciąż chichocąc, weszli na ucztę i zajęli miejsce obok Lupina, który patrzył na nich trochę nieufnie.

-To wy! Już w pierwszy dzień – zaczął – Poza tym to JA jestem prefektem – powiedział mrugając okiem.

James postukał Syriusza  po ramieniu, ale ten zajęty był przyjmowaniem gratulacji od rozbawionych kolegów.

-Najlepszy był taki mały chłopiec, który zrobił się śmiertelnie blady, jak powiedziałem mu, że…

-Szzzzzz- zdążył ostrzec go Lupin, kiedy zobaczył zbliżających się do nich wściekłą profesor McGonagall.

James  i Łapa natychmiast spoważnieli.

-Do mojego gabinetu. Już. – wysapała profesor McGonagall.- Cała trójka. Tak, ty Pettigrew też.

Profesor szybkim krokiem zmierzała ku drzwiom i głowy wielu uczniów obracały się, aby spojrzeć na idącą na nią trójkę. Uśmiechnięci James  Syriusz machali i kłaniali się na boki z szerokimi uśmiechami na ustach. Glizdogon miał na twarzy niemrawy uśmiech, ale trząsł się lekko ze strachu na myśl o rozmowie z nauczycielką transmutacji.

Kiedy znaleźli się na korytarzu chłopcom zniknęły uśmiechy z twarzy.

Weszli do jej gabinetu i stanęli przed biurkiem.

-Czy wy zawsze musicie coś wymyślić? – zapytała ze złością, obrócona do nich tyłem.

Nie odpowiedzieli.

-Słucham was.

Odwróciła się. Jej usta były teraz nienaturalnie wąskie ze złości.

-Nie rozumiem o co chodzi... – powiedział niewinnie Syriusz.

-Nie rozumiesz? NIE ROZUMIESZ? NIE OBRAŻAJ MOJEJ INTELIGENCJI, BLACK! – wzięła głęboki wdech. –Otóż profesor Gtinkes odszedł w tym roku na emeryturę, co oznacza że teraz ja jestem opiekunką domu Gryffindoru i do moich obowiązków należy wymierzanie wam kar. – spojrzała na nich groźnie – Młodsi uczniowie naśladują was. Niedługo Hogwart będzie wypełniony bezmózgimi pajacami, za wszelką cenę próbującymi się popisać.

-Czy pani chciała nas urazić? – zapytał Syriusz.

-Panie Black! Ostrzegam cię.

-My też byśmy tego nie chcieli – zapewnił szybko Syriusz.

-Przez następne dni będziecie musieli przychodzić do mnie na szlaban. Przekażę wam jeszcze termin. Możecie już wyjść. A co do ciebie, panie Pettigrew… – zwróciła się do Petera – Jeśli łamiesz świadomie przepisy szkolne, mógłbyś się chociaż odezwać, a nie powiedziałeś mi jeszcze nawet dzień dobry.

Peter oblał się rumieńcem.

- Przepraszam, pani profesor – odpowiedział.

-Co z tobą James? – zapytała nagle profesor – Ty też się nie odzywasz…

James miał bardzo głupią minę i wzruszył tylko ramionami wpatrując się w nią. Syriusz uświadomił sobie, że James nie odzywał się już od zdarzenia w holu. McGonagall najwyraźniej też zrozumiała już o co chodzi i spojrzała na niego spode łba.

-Czy ty jesteś aż tak bardzo nierozumny Potter, że nie sprawdziłeś przeciwzaklęcia? – zapytała starając się opanować złość.

James ponownie wzruszył tylko ramieniami.

-Proszę wrócić już do wieży Gryffindoru. Hasło brzmi ”sztrudle” – powiedziała wzdychając ciężko.

James spojrzał na nią oburzony.

-ALE … - zaczął James zapominając o zaklęciu.

-NIE DENERUJ MNIE POTTER! NIE SĄDZISZ CHYBA, ŻE POZWOLE WRÓCIĆ WAM NA UCZTE – wrzasnęła nauczycielka, jakby czytając Jamesowi w myślach.

Chłopcy chcąc nie chcąc udali się głodni do swojego dormitorium. Zły humor towarzyszył im, aż do przyjścia Lupina, który schował do kieszeni trochę ciastek i grzanek dla swoich kolegów.