Rozdział 6: Kilka drobnych spraw

,,Roz­bi­jając, wyideali­zowa­ny ob­raz Siebie,
zaczy­namy tra­cić wszel­kie złudzenia,
wchodzi­my na drogę, doj­rze­wania do mądrości... "

Łapa

Peter obudził się rano i przeciągnął zmęczony. Remus obudził się prawie w tym samym momencie, więc kiedy obrócił się na bok i usiadł, twarz Glizdogona była pierwszą rzeczą, która rzuciła mu się w oczy. Przez chwilę siedział oniemiały, nie dowierzając temu, co widzi, aż wreszcie wybuchnął śmiechem.

-Hahahahahahah Glizdusiu, byłeś wieczorem na randce? – zapytał zaśmiewając się głośno.

Peter spojrzał na niego zaskoczony.

-Dlaczego masz to na twarzy? – zapytał, jeszcze nie całkiem przytomnie, kolegę, wskazując na niego palcem.

Lupin natychmiast przestał się śmiać. Pobiegł do łazienki, aby przejrzeć się w lustrze.

Jego twarz była pomalowana różową szminką, kredką do oczu i różnokolorowymi cieniami. Zmył to szybko przeklinając głośno Jamesa i Syriusza, po czym wrócił do pokoju z miską pełną wody z dzikim wyrazem twarzy.

-Co… co ty robisz? – zapytał zaskoczony Syriusz, który obudził się gwałtownie, gdy wylała się na niego lodowata woda.

James obudził się, przez jego głośne pytanie i usiadł na łóżku patrząc co się dzieje. Lupin machnął miską wylewając całą, pozostałą zawartość na osłupiałego Jamesa.

-Ja chciałem jeszcze spać – powiedział James tonem małego dziecka, cały mokry  trzęsąc się z zimna.

Syriusz patrzył na Lupina z wyraźną nienawiścią.

-Ty chyba po prostu bardzo lubisz nas budzić – powiedział burkliwie.

-Tak, to najcudowniejszy moment mojego dnia – odparł ironicznie Remus – Uwielbiam patrzeć na wasze skrzywione twarzyczki o poranku.

Syriusz już całkowicie doszedł do siebie.

-Twoja była ładniejsza. Och widzę że tobie Peter się spodobało, skoro tego nie zmyłeś ? Odtąd już zawsze będziesz tak się malować?

***

Zeszli na śniadanie, zapomniawszy już o nienawiści do siebie.

-Dzisiaj twoje ulubione eliksiry – powiedział Syriusz śpiewnie, mrugając porozumiewawczo do Jamesa.

-Tak, bo ja po prostu kocham eliksiry…

-I Lily Evans – dodał Syriusz – powinieneś napisać to sobie na bluzce, aby to ogłosić.

Przechodzący obok chłopak, spojrzał w ich kierunku, kiedy James odpowiedział u wykrzykując niecenzurowane słowo.

***

Na eliksirach Lily przesunęła krzesło jak najdalej od Jamesa i zajęła się swoim kociołkiem.

-Jak ci się dzisiaj spało? – nie mógł się powstrzymać James.

Lily łypnęła na niego groźnie, znad kociołka.

-Cóż, Dorcas obudziła się rano z pomalowaną twarzą – powiedziała zamyślona.

-Naprawdę? – zapytał James udając zdziwienie.

-Naprawdę – dodała potrząsając energicznie głową -  Powiem ci coś jeszcze. Na schodach prowadzących do dormitoriów dziewczyn leżał dywan. Dziwne, co nie?

-No…ciekawe skąd się tam wziął.

-No właśnie. A tobie, jak się spało? Masz mokre włosy? – zapytała ze zdziwieniem, marszcząc czoło.

-Ach, tak spałem w łóżku z Remusem, strasznie się ślini – wyjaśnił.

-W naszym pokoju też byliście razem? – prawie krzyknęła, nie mogąc już udawać że nie wie, co się zadziało.

-Bez przesady, nie musimy robić wszystkiego razem… - opowiedział niewzruszony jej podniesionym tonem, chłopak.

-Więc się przyznajesz? – zapytała Lily

-Do czego? – zapytał niewinnie.

-Do tego, że łaziłeś w nocy po naszym dormitorium?

-Nie, nie przyznaje się.

Lily ze złością, zmiażdżyła nożem żuka.

-Jeśli jeszcze raz tam wejdziesz… - zaczęła nie patrząc w jego stronę.

-To mnie pocałujesz.

Lily spojrzała na niego pogardliwie. I już miała coś dodać, kiedy James ją wyprzedził.

-To co, miałem cię zostawić samą, w tamtej klasie? –

-Co? – zapytała Lily zbita z tropu.

James spojrzał na zawartość jej kociołka, ponosząc brwi.

-No, no widzę że twój eliksir jest już prawie gotowy. Ważysz trutkę na komary?

Lily spojrzała na swój kociołek i zobaczyła, że wylewa się z niego gęsta, ciemnozielona piana. Naprawdę nienawidziła Jamesa Pottera.

***

Remus wszedł wieczorem do dormitorium i zobaczył Syriusza siedzącego przed biurkiem z długopisem w ręku. Wpatrywał się za okno tak intensywnie, że nawet nie zauważył przyjścia kolegi. Lupin stanął zaskoczony. Łapę nieczęsto widywało się przy biurku, z książkami.

-Syriusz –zaczął nieśmiało – czy coś się stało?

Syriusz wpatrywał się jeszcze przez chwilę w okno.

-Siedzę i myślę – zaczął – Siedzę i piszę.

Lupin zmartwił się jeszcze bardziej słysząc te słowa.

-A tu nagle piękny śpiew kanarków słyszę. Gdybym mógł tak pójść tam na dwór do nich. Choć na chwilę… zobaczyć jak żyją motyle.

Remus usiadł na krześle wciąż wpatrując się z osłupieniem w Łapę, który był odwrócony do niego tyłem. Lupin oparł brodę o tył krzesła.

-Zobaczyć tam ich życie skromne, takie niewinne. Zaczyna się ze wschodem słońca i gaśnie z zachodem.

Na chwilę zamilkł. Lupin zaczął bić brawo i gwizdać.

-Cudownie, zaprawdę cudownie, wzruszyłem się! – krzyczał, ocierając, nieistniejące łzy.

Syriusz wstał i wyszedł pokoju nie spojrzawszy na przyjaciela. Trzasnął drzwiami. Lupin wciąż siedział na krześle, kiedy niecałe pięć minut później, do pokoju  wszedł James w wyraźnie złym humorze.

-Ona mnie nienawidzi! – zajęczał – Ma mnie za durnia!

Wziął poduszkę i cisnął nią przez pokój. Ryknął bezsilnie, co zabrzmiało równie przerażająco, jak śmiesznie. Chwycił miotłę do quidditcha i wyszedł.

Lupin siedział jeszcze chwilę zastanawiając się co właściwie dzieje się z jego kolegami. Zmartwił się jeszcze bardziej, kiedy zobaczył krople walerianowe na szafce nocnej Petera.