Huncwoci klasa szósta Rozdział 3

Rozdział trzeci o huncwotach :p

Łapa

Kilka dni później do Syriusza przyszła wiadomość.

Syriusz? Gdzie ty do cholery jesteś? Wszystko w porządku? Właśnie dowiedziałam się, że nie mieszkasz już w domu… Mam nadzieję, że nie zrobiłeś niczego głupiego.

                                                                                                                                            Andromeda

-Andromeda to twoja kuzynka? – zapytała pani Potter.

-Tak, jedyna normalna w całej rodzinie. No, jest jeszcze wujek Alphard, ale on trochę ze świrował. 

-Właściwie… to co się stało? – zapytała delikatnie Dorea.

Syriusz domyślił się, że chodzi o jego kłótnię z matką.

-Andromeda wychodzi za czarodzieja, mającego mugolskich rodziców – wyjaśnił. – I w sumie od tego się zaczęło, bo ja ją poparłem. Potem powiedziała to co zwykle, czyli że nie jestem godzien Blacków i w ogóle – przewrócił oczami.

-Ale… może ona się o ciebie martwi? Mogła powiedzieć coś niewłaściwego pod wpływem emocji i teraz tego żałuję.

-Nie sądzę – powiedział pan Potter. – Znam ją, to wiedźma.

Pani Potter spojrzała karcąco na męża.

-To prawda - dodał Syriusz. Aby przekonać panią Potter, musiał wyznać najważniejszą rzecz. – Użyła na mnie cruciatusa i wcale nie żałowała – powiedział dość spokojnie.

Pani Potter zatkała usta dłonią, a Charlus i James, wpatrywali się w niego szeroko otwartymi oczami.

***

W przed ostatnim tygodniu Lupin napisał do nich, że wybiera się na pokątną i zaproponował im spotkanie.

Pan Potter postanowił wybrać się z nimi. 

Syriusz  wrzucił do kominka proszek Fiuu i wszedł w płomienie krzycząc „Ulina Pokątna”. Leciał mijając kolejne kominki, aż  w końcu wypadł na posadzkę. Jeszcze zanim stanął na nogach, zorientował się, że coś jest nie tak. Znajdował się w niewielkiej, zamkniętej karczmie przy ponurej uliczce, a na szybą sklepu stały dwie zacieniowane postacie.

-James, nie! – krzyknął do kominka, ale było już za późno. 

Po chwili podniósł się już z ziemi jego przyjaciel, a zaraz po nim dołączył pan Potter. Od razu wyciągnął przed siebie różdżkę. Zakapturzone postacie obróciły się i kiedy rozległ się cichy trzask, Syriusz wiedział już, że są w środku.

-UCIEKAJCIE! – ryknął do chłopaków pan Potter, ale było już za późno. Postacie były tuż przy nich.

James zdał sobie sprawę, że nie mają szans. Jego ojciec był dobrym czarodziejem, ale jego siedemdziesięcioletnia ręka trzęsła się celując ręką i z pewnością był zbyt mało sprawny.

 Dwóch śmierciorzerców celowało  nich różdżkami. 

-PADNIJ – ryknął Syriusz, kiedy zaklęcia poleciały ku nim zaklęcia.

Ale James wyjął różdżkę i stanął oniemiały, a zaklęcia leciały prosto na niego. Trwało to ułamek sekundy. Charlus rzucił się przed siebie i pchnął na ziemię swojego syna. Pierwsze zaklęcie odbiło się od lampy i uderzyło w śmierciożercę zwalając do z nóg. Drugie trafiło w pana Pottera, który upadł na Jamesa. Syriusz wyskoczył zza szafki wrzeszcząc „Drętwota” z różdżką wycelowaną w drugiego śmierciożercę, który celował w Jamesa i jego ojca, ale kiedy padło na niego zaklęcie upadł na tą dwójkę.

Zamieszanie skończyło się. Syriusz stał oniemiały wstrzymując oddech. Usłyszał stłumiony przez dwa ciała wrzask Jamesa. Runął na kolana i odepchnął śmierciożercę, a pana Charlusa przewrócił na plecy, spychając go ze swojego przyjaciela, który natychmiast usiadł. Przeraźliwie blady, spojrzał na swojego ojca.

-Puls mu bije – powiedział Syriusz – James!

Przyjaciel nie poruszył się.

-James, powiedz coś! – powiedział niemal błagalnie –Popatrz na mnie – dodał, próbując spojrzeć mu w oczy. 

,,No tak – pomyślał – To jego ojciec, jest w szoku.”

Pan Potter leżał nieprzytomny. Ale coś w jego wyglądzie mówiło mu, że coś jest mocno nie w porządku. Choćby te lekko otwarte usta i przeraźliwie blada twarz. .

Syriusz wybiegł ze sklepu, zamienił się w wielkiego psa i pobiegł po pomoc. Po kilku minutach uświadomił sobie, że przecież żaden mugol nie będzie mógł mu pomóc. Przemienił się powrotem i stanął zdyszany, rozglądając się wokół z coraz większą paniką. Nagle zobaczył jakąś postać kuśtykającą w jego stronę. Jego mięśnie napięły się. Czyżby to był kolejny śmierciożerca?

-Co się stało, chłopcze? – wychrypiał. – Nie celuj we mnie różdżką, bo mam dobrze wyćwiczone odruchy samoobronne, więc mogę ci zrobić krzywdę.

Uderzenia jego drewnianej nogi wydawały głośny stukot, kiedy zmierzał w jego kierunku.

-Kim jesteś? – zapytał Syriusz.

-Alastor Moody. A ty pewnie jesteś od Dumbledore’a, co? To mój stary kumpel.

,,Ach, no to wszystko w porządku.”

-Szybko! Śmierciożercy zaatakowali go! – krzyknął nagle.

-Mam biec? – zapytał ironicznie, ale nie zatrzymał się, tylko wciąż kuśtykał szybko. 

Syriusz miał ochotę pobiec szybko do sklepu, ale zmusił się, żeby prowadzić nieznajomego. Jednak co chwila przyśpieszał kroku i wyprzedzał mężczyznę, po czym czekał na niego niecierpliwie. 

***

-Charlus Potter! – krzyknął zdziwiony Moody.

Wyciągnął różdżkę i zaczął wymachiwać nią, szepcząc skomplikowane zaklęcia.

Nagle pan Potter otworzył przerażony oczy, a James wydał z siebie zduszony okrzyk.

-Weź chłopaków… weź… chłopaków – wymamrotał. Znowu zamknął oczy, oddychając ciężko. Po chwili z jego oczu powiek pociekła krew. 

James podniósł wzrok na Alastora i wzdrygnął się wbrew swojej woli. Mimo, że chłopak widział go już parę razy zdążył zapomnieć jak strasznie ten wygląda. Prawie cała jego twarz była pokryta bliznami, a w pusty oczodół wepchnięte było magiczne oko, które widziało przez ściany.

Teraz chwycił brutalnie go i Syriusza i przeteleportowali się. Było to bardzo nieprzyjemne uczucie. Kiedy wylądowali, Syriusz zwymiotował. Moody pchnął ich w stronę drzwi do domu państwa Potter.

-Nie ruszajcie się stąd! – powiedział groźnie i deportował się.

Chłopcy weszli do domu.

-Już jesteście? – zdziwiła się pani Potter. Kiedy ich zobaczyła przeraziła się – Coś się stało?!

***

Następnego dnia Syriusz, James i pani Dorea udali się do szpitala św. Munga. Pan Potter spał wycieńczony. Podobno odzyskał na chwilę świadomość, kiedy tu dotarł. Wyglądał już prawie dobrze. 

James  bardzo przejmował się złym stanem ojca, który osłonił go przed zaklęciem, widząc go odzyskał humor. Razem z Syriuszem ścigali się na wózkach inwalidzkich, co skończyło się tym, że Syriusz z impetem uderzył w uzdrowiciela, który niósł kociołek z jakimś eliksirem. Wywar oblał Blacka, powodując że na jego twarzy i dłoniach pojawiły się zielone plamy, których jak stwierdził uzdrowiciel, nie dało się usunąć, choć James podejrzewał, że on wciąż zły z powodu straty eliksiru  po prostu nie chce mu pomóc.

***

Lily siedziała na biurku i wpatrywała się w ulicę, za swoim oknem.

W jej mugolskim pokoju panował względny porządek. Na łóżku i krześle leżały ciuchy i kilka książek walało się po podłodze. Jej mama przesadnie dbała o porządek, a Lily miała problem z dostosowaniem się do tego.

Na biurku leżał dzisiejszy Prorok, w którym Lily znalazła niewielki artykuł, który nią wstrząsnął. Przeczytała go parę razy, wciąż nie mogąc uwierzyć w to, co tu napisano. 

Urzędnik Ministerstwa dochodzi do siebie

Przed kilkoma dniami Charlus Potter, wraz 

ze swoim synem i jego przyjacielem zostali

 napadnięci przez popleczników Sami-Wiecie-Kogo, 

kiedy chcieli udać się na ulicę Pokątną.

 Jednak system sieci Fiu został uszkodzony i trafili

 do mugolskiej wioski. Pan Potter przebywa 

teraz przebywa teraz w szpitalu Świętego Munga,

 jednak wszystko wskazuje na to, że wkrótce wyzdrowieje.

 Co ma znaczyć kolejna napaść? Czy ktokolwiek może czuć się bezpiecznie?

Lily była pewna, że James, który nienawidził jej przyjaciela, Severusa Snape's ze względu na to, że ten lubuje się czarną magią, nigdy nie przyłączyłby się do Voldemorta. Zapewne nauki pobierał od swojego ojca. Czy możliwe, że właśnie dlatego zostali napadnięci przez śmierciożerców?

***

Kolejnego dnia wstała rano i wzięła krótki prysznic. W pośpiechu zjadła płatki i przez kolejne kilkanaście minut pośpieszała swoją mamę. W końcu wsiadły do samochodu i pojechały na dworzec. Przybiegły na stację w ostatnim momencie. Pociąg zagwizdał po raz ostatni, a Lily wskoczyła do wagonu.

-Ucałuj tatę i Petunię – krzyknęła na pożegnanie, wychylając się za okno.

Szła szybko wzdłuż przedziałów, aż w końcu znalazła swoje koleżanki w prawie ostatnim przedziale. Zapominając, że może już używać swojej różdżki wzięła się za podnoszenie kuferka, ale położenie go na wysokiej półce okazało się być trudniejsze, niż jej się wydawało.

-Potrzebujesz pomocy? – usłyszała czyjś głos tuż przy swoim uchu, przez co upuściła ciężki kufer na swoją stopę.

Zacisnęła zęby i przeklinała się w duchu. Dlaczego nie zasunęła za sobą drzwiczek? Wtedy nie zostałaby zaskoczona.

***

Pani Potter weszła rano do pokoju swojego syna i rozsunęła żaluzję sprawiając, że promienie słońca wdarły się po pokoju i oświetliły całe pomieszczenie.

-Wstawajcie! – krzyknęła. – Za pięć minut macie być na śniadaniu – dodała, po czym wyszła.

James obrócił się na drugi bok i zasłonił się poduszką, a Syriusz przeciągnął się leniwie i wstał.

Ubrał się w czarne, mugolskie spodnie i zielony T-shirt. Na koniec przeczesał włosy. 

Przy podróży na dworzec oprócz pani Potter, towarzyszył im jakiś pracownik ministerstwa, który w razie czego ochraniał ich przed niepowołanym atakiem. 

***

Kiedy pojawiłem się na dworcu poczułem się wspaniale. Przez wakacje wpadło mi do głowy sporo nowych pomysłów, które zamierzałem zrealizować. Moje postanowienie na ten rok? Zdobyć serce Lily Evans. Rozglądałem się za nią wokół, ale nigdzie jej nie zobaczyłem, więc wszedłem do pociągu. Całą czwórką zajęliśmy przedział. Remus, jako prefekt, musiał pójść uspokajać jakiegoś płaczącego chłopca, który za wszelką cenę chciał wybiec z pociągu i rzucić się w ramiona matki. No cóż, dzieci bywają naprawdę szurnięte. 

Kiedy rozległ się ostatni gwizd pociągu, zobaczyłem Lily mijającą szybko nasz przedział. Wstałem z miejsca i ruszyłem za nią powoli. Przyczaiłem się koło jej przedziału, a za mną pojawił się Syriusz. Zerknąłem w stronę przedziału i  z powrotem na niego. Black wyszczerzył zęby, podniósł do góry kciuk i wyszeptał „Powodzenia’’. W takich momentach jak ten, miałem ochotę go zabić.

Kiedy wszedłem po cichu do przedziału, moja Lily mocowała się z bagażem. Podkradłem się do niej od tyłu, przykładając palec do ust w porozumiewawczym geście do jej przyjaciółek. Evans podniosła wreszcie skrzynię.

-Potrzebujesz pomocy? – zapytałem cicho wprost do jej ucha.

Nie spodziewałem się, że aż tak się przestraszy. W każdym razie z cichym wrzaskiem upuściła kufer, który upadł na jej stopę. Spojrzałem przerażony jak skacze na jednej nodze, zaciskając zęby. Korzystając z okazji chwyciłem ją i posadziłem sobie na kolanach, a ona zaczęła okładać mnie pięściami, zapominając o bólu stopy.

-Potrzebna ci pomoc lekarska! – krzyknąłem, udając przerażenie. – Syriusz, biegnij po apteczkę!

Zza rogu wyskoczył Syriusz, wyczarowując nosze.

Lily wyrwała mi się wreszcie i dumnie uniosła głowę.

-Wyłazić stąd, no już! – krzyknęła wypychając mnie za drzwi. – I weźcie ze sobą nosze!